સીનીયર સીટીઝન ભાઈઓ અને બહેનો માટે એક રવિવાર ની સરસ ચર્ચા સભા

અભિગમ ગ્રુપ ની બહેનો દ્વારા સીનીયર સીટીઝન ભાઈઓ અને બહેનો માટે એક રવિવાર ની સંધ્યા એ સરસ ચર્ચા સભા નું આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું,ચર્ચાના વિષયો હતા ૧,સાઈંઠ પછી શું ?. ૨ હું અને સમાજ’ સભામાં હાજર રહેલ સહુ વડીલો પાસે આ વિષય માટે કૈંક કહેવું હતું,,બહુ ઉત્સાહ થી આ ચર્ચા ને રસપ્રદ બનાવી હતી..સભાનો સુર કૈંક આવો રહ્યો કે પરિવર્તનશીલ જમાનામાં વડીલો બાળકો યુવાનો અને સમાજ સહુ એ સમજી વિચારીને કૈંક ઘટતું કરીને પરસ્પર સમજીને રહીશું તો જ જીવન નો આનંદ માની શકીશું.સરસ મઝાની સભાના અંતે શાહુ નાસ્તો કરીને છુટા પડ્યા.. .

ગુસ્સો-ચર્ચાસભા

તારીખ ૧૫મી જૂનના દિવસે અભિગમગ્રુપની બધી બહેનો ભેગી થઇ અને પોતાનો વેકેશનનો સમય પસાર કર્યો તેની દરેક બહેને માહિતી આપી. આ મીટીંગ માટે અગાઉથી બધી બહેનોને જણાવવામાં આવ્યું હતું કે “ગુસ્સો” પર દરેક બહેન પોતાના વિચારો લખી લાવે અને મીટીંગમાં તે રજૂ કરવાનાં રહેશે,આથી બધી જ બહેનોએ પોતાના વિચારો રજૂ કર્યા જેના નિચોડ સ્વરૂપે જે માહિતી એકત્રિત થઇ તે નીચે પ્રમાણે છે.

ગુસ્સો એટલે શું??

આપણા મન અને ચહેરાનાં જુદાજુદા ભાવો હોય છે, જેમકે આનંદ,પ્રેમ,સહાનુભૂતિ,વ્યથા…..તેમ ગુસ્સો પણ એક ભાવ છે. જે ચહેરા,શબ્દો, શરીર કે અન્ય રીતે પ્રગટ થાય છે.

ગુસ્સાનાં પ્રકારો

ઉદભવની રીતે ગુસ્સાનાં બે પ્રકારો છે.

(૧)બાહ્ય ગુસ્સો અને (૨) આંતરિક ગુસ્સો

બાહ્ય ગુસ્સો-તે બાહ્ય રીતે ઉદભવે છે અને તે માત્ર ઉપરછલ્લો કે ક્ષણિક જ  હોય છે. થોડીક જ વારમાં તે શમી જાય છે. 

આંતરિક ગુસ્સો- તે શરીરની અંદરથી ઉદભવે છે.

(૧)ગુસ્સો આવવાનાં કારણો.

ગુસ્સો આવવાનાં અનેક કારણો છે જેમાંના કેટલાક નીચે દર્શાવ્યા છે.

-જ્યારે વ્યક્તિ પોતાની હારને પચાવી શકતી નથી ત્યારે તે ઘટના કે વ્યક્તિ પર ગુસ્સો આવે છે.

-પોતાનીથી ડરતી વ્યક્તિ પર કાબૂ રાખવા માટે અથવા વ્યક્તિ પાસે ધાર્યું કરાવવા માટે ગુસ્સો કરવામાં આવે છે.

-પોતે ખૂબ જ શક્તિશાળી છે તેવું પ્રસ્થાપિત કરવા અને બીજા પર રૂવાબ જમાવવા તથા લોકોનું ધ્યાન ખેંચવા ગુસ્સો કરાય છે.

-પોતાના કરતાં વ્યક્તિ વધુ સમથ હોય અને તે પોતાના કરતાં વધુ સારી દેખાશે તેવું લાગે ત્યારે ગુસ્સો કરાય છે.

-ગુસ્સો તે માનવ સ્વભાવ છે તેમ સ્વીકારીને ગુસ્સો થાય છે.

-જ્યારે વ્યક્તિની ઇચ્છામુજબ કોઇ કામ ન કરે અથવા ઇચ્છિત પરિણામ ન મળે ત્યારે ગુસ્સો આવે છે.

-જ્યારે વ્યાક્તિ અન્ય કોઇ પાસે કે પોતાની જાત પાસે વધુ અપેક્ષાઓ રાખે અને તે ફલીભૂત  ન થાય ત્યારે ગુસ્સો આવે છે.

-જ્યારે પોતાનો અહમ ન સંતોષાય ત્યારે ગુસ્સો આવે છે.

ગુસ્સાની અસરો

૧- ગુસ્સો આવવાથી વ્યક્તિ પોતાનું ભાન ભૂલી જાય છે.

૨-ગુસ્સો આવવાથી હ્રદયનાં ધબકારા વધી જાય છે જેની સીધી અસર વ્યક્તિના શરીરમાં ફરતા લોહીનાં પરિભ્રમણ પર થાય છે.જેથી હાઇ બ્લડ પ્રેશર ઉત્પન્ન થાય છે.જો વ્યક્તિનિ ગુસ્સો કોઇ કારણસર કાબૂમાં ન આવે તો બ્રેઇન હેમરેજ થવાની શક્યાતા રહે છે.

૩-માનસિક તણાવ ઉત્પન્ન થાય છે.

૪-શરીરની નસો અને સ્નયુઓ ખેંચાય છે. કેટલીક વખત અતિશય ગુસ્સાને કારણે વ્યક્તિ પક્ષઘાત(પેરાલીસીસ)નો ભોગ પણ બની શકે છે.

૫-જે વ્યક્તિ વારંવાર નાની નાની બાબતમાં ગુસ્સે થતી હોય તો તેની યાદશક્તિ ક્રમશઃ ઘટતી જાય હ્હે અને જો તે સભાન ન બને તો હંમેશને માટે યાદદાસ્ત ખોઇ બેસે છે.

૬-કેટલીક વખત ગુસ્સમાંને ગુસ્સામાં વ્યક્તિ મારામારી કરી બેસે છે જેથી શારીરિક ઇજા પોતાને અને સામેની વ્યક્તિને થઇ શકે છે.

૭-ઘણા કિસ્સાઓમાં નોંધાયું છે કે કેટલીક વ્યક્તિ પોતાના ગુસ્સ્ને કાબૂમાં ન રાખી શકે તો ક્યારેક સામેની વ્યક્તિનું ખૂન પણ કરી બેસે છે પરિણામે તેને જન્મટીપની સજા ભોગવવી પડે છે.

૮-અતિશય ગુસ્સાવાળી વ્યક્તિથી બધા જ ભાગતા ફરે છે પરિણામે તે વ્યક્તિ અંગત સંબંધો અને સ્વજનો ગુમાવે છે.

૯-કેટલીક વખત વ્યક્તિ ગુસ્સો કરવા છતાં પોતાનું ધર્યું ન કરાવી શકે તો પોતે જ હતાશનો ભોગ બને છે(ડીપ્રેશન) આવી વ્યક્તિઓ ક્યારેક પોતાની જાતને જ શારિરીક અને માનસિક ઇજા પહોંચાડે છે અથવા આત્મહત્યા પણ કરી બેસે છે.

૧૦-ગુસ્સાને કારણે વ્યક્તિની વાચા, દ્રષ્ટિ અને શ્રવણ શક્તિ પર પણ અસર થાય છે.

૧૧-વ્યક્તિ પોતાનો આત્મવિશ્વાસ ગુમાવે છે.

૧૨-ગુસ્સાને કારણે વ્યક્તિના શ્વાસના દર પણ અસર થાય છે જેથી તે હાંફવા લાગે છે.

૧૩- કેટલીક વ્યક્તિને ગુસ્સો તો ખૂબ જ આવે છે પરંતુ તે ગુસ્સાને દબાવી રાખે છે. આ રીત તો ખૂબ ભયંકર છે. ક્યારેક દબાવી રાખેલો ગુસ્સો પ્રચંડ જ્વાળમુખીની જેમ ભભૂકી ઉઠે ત્યારે તેની આસપાસનાં બધા જ લોકો માટે તે એક હોનારત બની જાય છે. અને જો ગુસ્સાને દબાવી રાખવાની ટેવ જ પડી જાય તો તે હતાશા(ડીપ્રેશન) ઉત્પન્ન કરે છે.

ઉપાયો-

૧-જ્યારે ગુસ્સો આવે ત્યારે પોતાની જગ્યા છોડી દેવી અને દૂર બીજા જ સ્થાને જતા રહેવું

૨-૧ થી ૧૦ ગણવું

૩-ગુસ્સો આવે ત્યારે પાણી પીવા જતા રહેવું.

૪-કહેવાયું છે કે સંબંધોને જાળવી રાખવા હોય તો “આગ-પાણી” થીયરી અપનાવવી.એક વ્યક્તિ ગુસ્સે થાય ત્યારે બીજી વ્યક્તિએ સાવ જ મૌન ધરણ કરવું.

૫-જે કાંઇ બને છે તેનો સૂત્રધાર ઇશ્વર છે, આપણી પોતાની મરજીથી કશું જ થતું નથી. આપણને માત્ર ઇશ્વરે કોઇ ચોક્કસ કાર્ય કરવા આ પૄથ્વી પર જન્મ આપ્યો છે. આપણે માત્ર એક કઠપૂતળી જ છીએ. આમ માનવાથી ગુસ્સો આવતો નથી.

૬-પોતાની ઇચ્છઓ ઘટડવી અને બને તો નામશેષ કરવી.

૭-પોતાની જાત કે અન્ય કોઇપણ પાસેથી કોઇ જ અપેક્ષા ન રાખવી.

૮-જ્યારે મન સ્વસ્થ હોય ત્યારે પોતાની જાત સાથે વાત કરવી અને પોતાને ગુસ્સો આવવાનાં કારણૉ ચકાસવા. અને તે દૂર કરવા પ્રયત્ન કરવો

૯-સ્વસ્થ મન હોય ત્યારે શાંતચિત્તે મેડીટેશન(ધ્યાન) કરવું.

૧૦-પોતાને મનગમતું ગીત ગાવું કે મનગમતી પ્રવૃત્તિમાં જોડાઇ જવું.

૧૧-જે કારણે કે જે ઘટનાથી જે વ્યક્તિ પર ગુસ્સો આવ્યો હોય તેને સ્થાને પોતાની જાતને મૂકી જોવી.

૧૨-જે વ્યક્તિને ગુસ્સો આવ્યો હોય તેની સાથે વાદવિવાદ કરવાને બદલે તેનો હાથ ખૂબ જ પ્રેમથી પકડી લેવો.

૧૩-કોઇ વ્યક્તિથી વસ્તુ ખોવાઇ હોય કે તૂટીફૂટી હોય તો તેની પર ગુસ્સે થવાને બદલે તે વસ્તુ શોધવામાં લાગી જવું અથવા તૂટેલો સામાન વાળીને સાફ કરવા લાગવું. અને વિચારવું કે આ જ કાર્ય મારાથી થયું હોય તો હું શું કરત???

૧૪-બાળકો અવાજ કરે, તોફાન કરે નુકસાન કરે તો ગુસ્સો કરવાને બદલે તેમને કોઇ પ્રવૃત્તિમાં પરોવવા અથવા તેમની જોડે રમવું કે તેમને મનગમતું કામ સોંપવું.

૧૫-ખરેખર આપણી ભૂલને કારણે સામેની વ્યક્તિને ગુસ્સો આવ્યો હોય તો તરત જ માફી માગવી અને ફરી તેમ નહીં બને તેવી બાંહેધરી આપવી.

શ્રધ્ધા-અંધશ્રધ્ધા

 

 

 

 

 

 

 

 

તારીખ ૬ એપ્રિલના દિવસે
અભિગમ ગ્રુપની બધી બહેનો મળી અને બે મુદ્દા પર ચર્ચા ચાલી.
સૌ પ્રથમ પર્યાવરણ સુરક્ષા માટે આદરેલ અભિયાન માટે તૈયાર કરાયેલ કાપડના ઝભલા અને તેના વેચાણ માટે ચર્ચા કરવામાં આવી અને
ત્યારબાદ અમારામાંની એક બહેને શ્રધ્ધા-અંધશ્રધ્ધા વિષે વ્યાખ્યાન આપ્યું અને બધાએ આપણા સમાજમાં વ્યાપક વિષે માન્યતા ચર્ચા કરી.
જે બહેને વ્યાખ્યાનમાં વિચારો દર્શાવ્યા તે નીચે મુજબ છે.
1- શ્રધ્ધાઅને અંધશ્રધ્ધા વચ્ચે ખૂબ જ પાતળી રેખા છે.જ્યારે શ્રધ્ધા પૂરી થાય ત્યારે અંધશ્રધ્ધા શરૂ થાય છે.
2-અંધશ્રધ્ધા એ પાપ વગરનો ભગવાનનો ડર છે.
3-તે મનની શ્રધ્ધાએક સ્થિતિ છે.
4-તે પાયા વગરની માન્યતા છે.
5-શ્રધ્ધા એદરેકની અંગત માન્યતા છે.
6-જુદાજુદા દેશોમાં વસતા જાતજાતના લોકો વૈવિધ્યપૂર્ણ અંધશ્રધ્ધા ધરાવતા હોય છે. કેટલાક લોકો તેને અનુસરે છે જ્યારે કેટલાક તેને વાહિયાત વાત ગણે છે.જ્યારે કેટલાક તેનાથી ડરીને દૂર જ ભાગે છે.વ્યક્તિ ભણેલી હોય કે અભણ, તે જાતજાતની અંધશ્રધ્ધામાં માને છે અને સાથેસાથે ભારોભાર શ્રધ્ધા પણ ધરાવે છે.
કેટલાક ઉદાહરણો જોઇએ—
૧)અમાસના દિવસે સારું કામ ન કરાય.
૨)ત્રીજ અને તેરસ વણમાગ્યા સારા મુહુર્ત ગણાય છે.
૩-)છીંક આવે,બિલાડી આડી ઉતરે,દૂધ ઉભરાય,કાચ તૂટે તો અપશુકન/અશુભ થાય -કૂતરા રડે તો કોઇ વ્યક્તિનું મૃત્યુ થાય
૪)પુરુષની ડાબી આંખ ફરકે કે સ્ત્રીની જમણી આંખ ફરકે તો અશુભ થાય.
૫)-હથેળીમાં ખંજવાળ આવે તો ધનલાભ થાય અને પગના તળિયે ખંજવાળ આવે તો બહારગામ જવાનું (સ્થળાંતર)થાય.
૬)-વહેલી પરોઢનાં સપના સાચા પડે છે. વિગેરે વિગેરે…
અંધશ્રધ્ધા એ મનની નબળાઇ છે.
કોઇપણ બાબતમાં અંધશ્રધ્ધા એટલે ભગવાનમાં ઓછી શ્રધ્ધા.
વિખ્યાત ક્રીકેટરો, નેતાઓ, અભિનેતાઓ પણ તેમાંથી બાકાત નથી.
જાતજાતના માદળિયા,દોરાધાગા,નંગોની વીંટીઓ ધારણ કરતી વ્યક્તિઓ આ વાતનો પુરાવો આપે છે.
જે વ્યક્તિને માત્ર કામ જ તેમનો જીવનમંત્ર છે તે વ્યક્તિ હંમેશાં પોતાના ધ્યયને હાંસલ કરે જ છે.તેને કોઇ અંધશ્રધ્ધા ડગાવી શકતી નથી.
આપણા મુખ્યપ્રધાન શ્રી.મોદીએ પોતાના મંડળનું વિસ્તરણ અમાસના દિવસે જ કર્યું છે…..
યુરોપ, અમેરિકા અને અન્ય પાશ્ચાત્ય દેશો ૧૩ ના આંકડાને અપશુકનિયાળ ગણે છે જ્યારે એક સફળ ભારતીય વૈજ્ઞાનિકના જન્મથી માંડીને તના જીવનનાં તમામ મહત્વનાં કામો ૧૩મી તારીખે જ થયા છે.
અંધશ્રધ્ધા શું છે????તેનો જન્મ કેવી રીતે થાય છે???તેના નિવરણ માટે શું કરી શકાય???

આવા બધા પ્રશ્નો, અંધશ્રધ્ધાનો ભોગ બનેલા લોકો અને સમજદાર લોકો શોધે છે.
તેનો એક જ ઉપાય છે…..
સાચી જાણકારી મેળવવી અને જ્ઞાનનો વિસ્તાર વધારવો.અડગ મનોબળ ઉભું કરવું.
કહેવાયું છે કે
કદમ ડગમગતા હોય તેને મારગ નથી મળતો
અડગ મનના મુસાફરને હિમાલય પણ નથી નડતો
આમ સાવ નવરા માણસોનાં ભેજાની ઉપજ જેવા આ અંધશ્રધ્ધાનાં ક્ષેત્રને તમામ બળથી ભગાવવા જરૂરી છે.
હા, એક વાત ચોક્કસ છે કે કેટલીક માન્યતા પાછળ વિજ્ઞાન કામ કરતું હોય છે. જેમ કે જ્યારે ગ્રહણ થાય ત્યારબાદ ર્રંધેલો ખોરાક ફેંકી દેવો કે ભરેલું પીવાનું પાણી ઉપયોગમાં ન લેવું જેવી માન્યતાઓ પાછળ વૈજ્ઞાનિક અભિગમ છે જ….તે સમયે આપાત થતા કિરણો દૂષિત અસરો ઉભી કરે છે. આ હકીકત વૈજ્ઞાનિક રીતે પણ સિધ્ધ થઇ છે.
એટલે જ જ્ઞાનનો વિસ્તાર વધારીને અંધશ્રધ્ધાનું અર્થઘટન કરવું.
અલબત્ત આધુનિક વિજ્ઞાને આપણી ઘણી બધી અંધશ્રધ્ધાઓને નિર્મૂળ કરી દીધી જ છે. સત્યશોધક સભાઓ ઠેકાણે ઠેકાણે પોતાના પ્રાયોગિક પુરાવાઓ ઉપલ્ભ કરાવે છે. અંધશ્રધ્ધા દૂર કરવામાં તેમનો ફાળો અનન્ય છે જ…
આપણે પણ ક્યારેક આવી સત્યશોધક સભાનું આયોજન કરી આ વિષયને વધુ વિગતવાર સમજીએ

પર્યાવરણને બચાવીએ……. પ્રદુષણ ને નાબુદ કરવા માટે નું અભિયાન શરુ કર્યું.

તારીખ-૧૬-૧-૨૦૧૧
ના દિવસે બધી બહેનો રીક્રીએશન ક્લબ માં ભેગી થઇ.બધાનો એક જ અવાજ હતો કે પર્યાવરણમાંથી પ્રદૂષણ ઘટાડવા પ્લાસ્ટીક ની થેલી નો બહિષ્કાર તો કરવો જ જોઇએ, આ માટે શું કરી શકાય????જાતજાતના વૈવિધ્યસભર વિચારો બધી બહેનોએ રજૂ કર્યા. અને બધાને ગમી ગયો તેનો એક વિકલ્પ..
અમે નક્કી કર્યું કે દરેકના ઘરમાં નકામા,ન વપરાતા કપડાઓના ગંજ ખડકાયેલા હોય છે જ. પંજાબી ડ્રેસ પરના ઓઢણાં, જૂની ચાદરો,જૂની સાડીઓ વિગેરે વિગેરે…આવા કપડાનો ઉપયોગ કરીને થેલીઓ બનાવવી અને તેને બજારમાં અત્યંત નજીવા ભાવે વેચવી તેવું નક્કી કર્યું.જેથી પ્રચૂર માત્રામાં વપરાતા પ્લાસ્ટીકના ઝબલા( Carry-bag)નો ઉપયોગ ઘટે.

પ્લાસ્ટિક  ઝભલાં ભગાવો…………….


પર્યાવરણ બચાવો………….

પુસ્તકનો પરિચય-1

અભિગમનો પ્રથમ જન્મદિવસ ઉજવ્યા પછીની પ્રથમ મીટીંગ એક બહેનના ઘેર, તારીખ=૮-૭-૨૦૧૦ ના રોજ યોજાઇ. તેમાં વર્ષ ૨૦૧૦-૧૧ નાં નવા ચાર સભ્યોનું સ્વાગત કરાયું.

૨૦૦૯-૧૦ ના ખર્ચના હિસાબની માહિતી બધી બહેનોને આપવામાં આવી અને અભિગમનાં જન્મદિવસે આવેલા મહેમાનોએ આપેલા પ્રતિભાવો પણ વાંચી સંભળાવ્યા.

અને હવે નવા વર્ષમાં કઇ કઇ પ્રવ્રૂત્તિઓ નજીકનાં ભવિષ્યમાં કરવી તેની ચર્ચા કરી. 

આ દિવસે હવે નવા વર્ષમાં સૌ પ્રથમ “બોન્સાઇકળા” વિષે માહિતી મેળવવા અને તેનું નિદર્શન યોજવાનું નક્કી કર્યું.

આ નવા વર્ષમાં દરેક બહેન પોતે જે પુસ્તક વાંચ્યું હોય તેનો પરિચય આપે અને તમાં સમાવિષ્ટ કરેલી વિષયવસ્તુને વાંચી સંભળાવે.તેનાં ઉપક્રમે એક બહેને ,ડૉ.દોલત ભાઇ દેસાઇનાં પુસ્તક “પરમ ને પામવા કાજે, મનમાં બસુરી બાજે..”નો પરિચય આપ્યો જેની વિગત નીચે પ્રમાણે છે.

દોલતભાઈ દેસાઈ ની શૈક્ષણિક સિધ્ધી પ્રસિધ્ધિઓ,યશગાથાઓ વિવિધ સ્થળો એ અને પ્રસંગોએ આપેલા માહિતી સભર પ્રવચનો,વ્યખાનો વગેરેથી કદાચ આપણે બધાં માહિતગાર ન હોઇએ ,પણ એમના જ શબ્દોમાં કહીઍ તો “કસ્તુરીની સુગંધની ખાતરી દેવડાવવાની જરૂર ન હોય”…. તેઓ વિદ્વાન શિક્ષણશાસ્ત્રી  છે. મધુરતા ,નિખાલસતા, સરળતા એમના સ્વભાવમાં વણાયેલાં છે…. આ પુસ્તક માં ગુરુ શિષ્ય નાં સંવાદ રુપે પ્રશ્નોત્તરી નાં માધ્યમ થી નવો અભિનવ પ્રકાર રચ્યો છે..નવો દ્રષ્ટિકોણ આપ્યો છે..આ પુસ્તકે એમના ગહન ચિંતન અને મનન ના અર્ક સમુ છે.. સુત્ર સંપુટ છે. વાર્તા સંગ્રહ કે નવલકથા નથી.. તેનાં વિવિધ પ્રકરણો અને તેમાં આલેખેલું વિષયવસ્તુ આ પ્રમાણે છે.

૧) તમે—– તમે સાધક છો, તમે સાધન છો, તમે જ સાધ્ય છો

૨)તમારામાંના અનેક જણ… આપણાં માં અનેક જણ વસે છે..પુત્રી, પત્ની ,માતા, બહેન.,દેરાણી, કે જેઠાણી, કાકી ,ફોઈ માસી ,મામી વિ…એક માં અનેક જ્ણ વસે છે.બધાજ સ્વરુપે ભાગ ભજવવાનો હોય છે..તમારામાં અન્ય કોઇ વસે છે ..દરેક માં એક સર્જક વસે છે.

 ૩)પોતાની જાતની ખોજ કરવા નીકળેલા અંતર્યાત્રી…….. હું કોણ? હાથ, શરીર ,મન, બુધ્ધિ..કંઇજ નહીં.આમાંનું આપણે કશુંજ નથી..પણ એક આત્મા છીએ. અન્ય કોઇ શરીર થી અલગ. એક શાક્ષી ભાવ છે..

૪)સ્વભાવ….. આપણાં માં વણાયેલો એક ભાવ છે. કુહાડીનો સ્વભાવ કાપવાનો છે. ચંદન નો સ્વભાવ સુગંધ આપવાનો છે.. કુહાડી ચંદન ના ઝાડ ને કાપતી જ રહે છે..પણ ચંદન તેની સુગન્ધ કુહાડી માં આપ્યા વગર રહેતોજ નથી …પોતે પોતાના સ્વભાવ છોડી શકતા નથી.

૫)ભોજન…….. તમારા શરીરની ચાલક શક્તિ છે.

૬)નિદ્રા….. એ સ્વાસ્થ્ય નું ચિન્હ છે.આપણી તાજગી નું પરિબળ છે.સહચરી છે.જીવાદોરી ની એક ચાવી છે. મન ને આરામ દેવાની એક કરામત છે.

૭)વર્ષગાંઠ… એ છે કેવળ ઘટના વચ્ચે ના અન્તર નુ એક નામ.ઘટના માં પડી એક ગાંઠ.ગયાવરસ ની ઘટના ના ફુલો ને તમે એક ગઠન માં બાંધો છો.એથી થઈ વર્ષગાંઠ..વર્ષગાંઠ ના દિવસે સૌ પ્રથમ પ્રભુ ને નમસ્કાર કરજો.

 ૮) ક્ષણ… બે ઘટના વચ્ચેનું કલ્પીત અંતર નું નામ એ છે ક્ષણ. -

૯) મા -બાપ… આ જન્મમાં એક જ તિર્થ સ્થાન તમારી પાસે છે તે છે તમારા માતા -પિતા…તમે જે છો અથવા તમે છો તેનું મુળ કારણ જ તમારા માતા- પિતા છે.

૧૦) પતિ -પત્ની… બે નું મિલન અને ત્રણ અવસ્થાઓ છે.૧.નવ પરણ્યાની મુગ્ધા અવસ્થા.૨.મધ્યાહ્ન અવસ્થા…બાળકો ને મોટા કરવા…અને વ્યવસાય માં સમય વિતાવવો..૩.સંધ્યાકાળ… જુવાની માં વાવેલા આમ્રવ્રુક્ષ જેવું એમાં માધુર્ય હોય છે.

 ૧૧)સંતાન.. એટલે કે આવતી કાલ..ખેડૂ એ વાવેલાં દાણાં માંથી ફુટેલો ફણગો..નિજ નાજ એક અંશ નું ખીલવું . તમારી વ્હાલામાં વ્હાલી વ્યક્તી એટલેજ સંતાન. તમે અને તે મળી ..તેનાજ મિલન માં થી નિપજયા સંતાન..જે એક દિવસ તમારા મિત્ર સરીખા બનીને રહેશે. —સૂર્યાસ્ત તરફ ની તમારી દ્રષ્ટી ને દેખાશે તમારા માતા- પિતા.. —પૂર્વ તરફ દ્રષ્ટિ કરશો તો સૂર્યોદય ની દ્રષ્ટિ થી દેખાશે તમારાં સંતાન…

 ૧૨) પત્નીને શીખ.. તેના અહમ ને ઠેસ પહોંચાડીશ નહીં…એ હતાશ થાય ત્યારે આશા દે જે ..એ ઝડપ થી ચાલે ત્યારે સંયમ ની બ્રેક મારજે… એને જરુર પડે છે ૠજુતા ની..એનાથી પોશજે..

૧૩) પતિને શીખ.. જોજે તુ એક મ્રુદુ વેલી સાથે પ્રેમ કરી રહ્યો છે..એ બહુ નાજુક છે ..એ સંવેદનની બંસરી છે..ને લાગણી ની સિતાર છે..મૃદુ ફુંક વડે બન્સી બજે. મૄદુ હાથ વડે સિતાર બજે..લાગણી પર ક્ઠૂરાઘાત ન કરીશ..એક્વાર મુરજાવા માંડશે તો પછી નહીં પાંગરે.. એકબીજાની અવગણના નાકરશો.. એક્બીજાવિના અધુરાં છો..

૧૪) લગ્ન.. એ છે બે વ્યક્તી ના સુભગ મિલન નો યોગ..લગ્ન છે લતા મંડપ ના ફુલોની ફોરમ .. લગ્ન છે પ્રેમ પ્રવાહ જોડતા કિનારા. વાસ્તવિક ભૂમી પર રચેલા આશાના મિનારા….એમના વ્યક્તિત્વ નો એક ભાગ તમને દીધો, તમે તમારા વ્યક્તિત્વનો એક ભાગ કોઇ આપ્યો.. આ આદાન-પ્રદાન ની પ્રક્રિયામાં કઈંક પામ્યા છીએ.. ગુમાવ્યું નથી કશું તમે.. પરાધીન થઈ મુક્ત થવાનું ,ગાવા નું ગીત એટલે જ લગ્ન..

અભિગમના જન્મદિવસના કાર્યક્રમની ચર્ચા

તારીખ-૧૯ જૂન શનિવારે અમે બધા એક બહેનના ઘેર ભેગા થયા અને ૨૬-૦૬-૨૦૧૦ ના રોજ અભિગમ ગ્રુપનો જન્મદિવસ કઇ રીતે મનાવવો  તે માટે ચર્ચા કરી. બધી બહેનોએ પોતપોતાને અનુકૂળ આવે તેવી જવાબદારી ઉઠાવી લીધી. જન્મદિવસ છે તો ૨૬મીએ પણ બધાને સંજોગો અનુકૂળ ન હોવાથી તા-૨૭મી જૂનને રવિવારે જન્મદિન મનાવવાનું નક્કી કર્યું. તે માટે લખેલો અહેવાલ એક બહેને વાંચી સંભળાવ્યો. બધી જ બહેનો જન્મદિવસ ઉજવવા ખૂબ જ ઉત્સાહિત રહી. તે પછી તારીખ ૨૭ સુધી બધી જ બહેનો ખૂબ જ વ્યસ્ત રહી. કોઇ અભિગમના પ્રતીકચિહ્ન તૈયાર કરાવવામાં લાગી, કોઇ ભ્જનની વ્યવસ્થા માટે કેટરીંગવાળાનો સંપર્ક સાધી નિયત કરેલ ભોજન યોગ્ય સમયે મળી રહે તે માટે પ્રવૄત્ત થઈ,કોઇ કેક્નો ઓર્ડર આપી તેને યોગ્ય સમયે લાવવામાં મગ્ન થઇ, કોઇ તે પ્રસંગે રમાડાનારી રમતો માટે વ્યસ્તથઈ ગઇ, કોઇ પ્રસંગ માટે યોગ્ય સ્થાનની પસંદગીમાં તો કોઇ તે સ્થાને શું સુશોભન કરવું???તેમાં. કોઇ વળી કોઇ તે દિવસે પીવાના અને વાપરવાના પાણીની શી વ્યવસ્થા કરવી તેમાં,કોઇ આમંત્રિત મહેમાનોએ રમતમાં વિજેતા બને તેમેને માટે ભેટની ખરીદીમાં, તો વળી કોઇ તે દિવસે આમંત્રિતોનાં પ્રતિભાવો મેળવાવા માટે કાગળૉ,સ્ટેશનરી વિગેરેની તૈયારીમાં લાગી ગઇ. આમ વાતાવરણ ઉમંગપૂર્ણ રહ્યું.

ગ્રાહક સુરક્ષા

  

તારીખ ૨૧ મી એપ્રીલે એક બહેનના ઘેર બધા ભેગા થયા.તે દિવસે દાહોદના ગ્રહક સુરક્ષા મંડળના શ્રી.

ઓચ્છવલાલ પંડ્યાએ ખૂબ જ સરસ માહિતી આપી.બધી બહેનોને પહેલેથી આ વિષય પર ચર્ચા કરવા તૈયારી કરીને આવવાનું કહેલું હોવાથી ચર્ચા ખૂબ રસપ્રદ રહી. આ આખો જ કાર્યક્રમ સભ્ય સિવાયની વ્યક્તિઓ માટે ખુલ્લો રાખેલો હોવાથી બીજી બહેનોએ પણ તેનો લાભ લીધો. આ દિવસે થયેલી ચર્ચાના કેટલાક મુદ્દાઓ નીચે પ્રમાણે છે.

(૧)તોલમાપ અંગે પડતી મુશ્કેલીઓ.

( ૨ )ઇન્ડેન તથા ભારત ગેસ સીલીન્ડર અંગેની ફરિયાદો જેવી કે ઘણીવાર સીલીન્ડરમાં ગેસનું વજન ઓછુણ હોય છે, તેમાં પાણી ભરેલું હોય છે,ગેસ ની પાઈપ નવી જ હોય, તેમજ આઈ એસ આઈ માર્કા ની હોયતથા જ તેમના જેવી જ હોય ચતાં ગ્રાહકે તેમની પાસેથી ફરજીયાત લેવી પડે છે. તો વળી ક્યારેક બધી કાંપનીઓમાં આઈ.એસ.આઈ માર્કા બંધ કરાવી દીધા છે… એમ કહી ગ્રાહક ને છેતરવામાં આવે છે.આ માટે શું કરી શકાય??ઘણી વખત ગેસ સીલીન્ડરના પૈસા ચૂકવતી વખતે છુટ્ટા નથી કહીને બે પાંચ રૂપિયા વધારે લે છે.એક વખત સીલીન્ડર મળ્યા પછી ૨૧ દિવસ બાદ જ બીજા ગેસની સગવડ મળે.આવા નિયમોથી ઘરડા અને અપંગ માણસો તથા જેનું કોઇ કરનાર નથી તેવા વયસ્ક માણસોને ખૂબ મુશ્કેલીઓ પડે છે.ત્વેમણે ગેસ સીલીન્ડર નોંધાવવા ૨૦ થી ૭૦ રૂપિયાનો રીક્ષાનો ખર્ચ કરવો પડે છે. તે માટેની ફરિયાદ

 (૩) રેશનકાર્ડ અંગેની ફરિયાદ પણ ઘણાને રહે છે

(૪)અનાજ , મસાલા ,દૂધ ની બનાવટો, બીસલેરી પાણી વિગેરે  જેવી અનેક ખાદ્ય સામગ્રીમાં ભેળસેળ હોય છે તે અંગેની ફરિયાદો

(૫)દુકાનમાંથી ખરીદેલ તૈયાર વસ્ત્રો ફાટેલા હોય કે ડીફેક્ટીવ હોય અને દુકાનદારને પરત કરવા જતાં દુકાનદાર તે માટે ગ્રાહકને જ જવાબદાર ગણે છે અને વસ્ત્ર બદલી આપતા નથી આ અંગેની ફરિયાદો

(૬) જુદાં જુદાં ઠંડા પીણાનાં ભાવો જુદી જુદી જગ્યા પર તેમજ જુદા જુદા ગામો માં જુદા જુદા લેવામાં આવે છે.તે માટેની ફરિયાદો

(૭)ટ્રેનો ખાલી જતી હોવા છતાં તમાં રીઝર્વેશન નથી મળતું તે માટેની ફરિયાદો

(૮)એ. સી. કોચમાં મુસાફરી કરવા માટે ગ્રાહક પાસેથી પુરેપુરા પૈસા લેવામાં આવે છે છતાં ટ્રેનમાં  એ.સી. ચાલુ નથી હોતું તે અંગેની  ફરિયાદ કરી હોય તો પણ રીફંડ પાછુ નથી મળતું તે અંગેની ફરિયાદ

(૯)નોટબુક પર ૧૦૦ પાનાની નોટ એમ લખેલું હોવા છતાં તેમાં માત્ર ૬૦ થી ૬૫ પાના જ હોય છે અને વિધાર્થી સાથે છેતરપીંડી  તે અંગેની ફરિયાદ

(૧૦)ઘરબંધ હોવા છતાં વિજળીનું બીલ વધુ આવે છે તે અંગે ફરિયાદ નોધાવવા છતા પણ બરાબર જવાબ મળતો નથી

(૧૧) પસ્તીવાળા છાપામાં આપેલ ભાવ કરતા ઓછા પેસા આપે છે તે અંગેની ફરિ

(૧૨)એક જ વ્યક્તિ પોતાના પેથોલોજી લેબોરેટરીનાં રીપોર્ટ્સ અલગ અલગ લેબોરેટરીમાં કઢાવે તો દરેક લેબોરેટરીનાં રીપોર્ટ્સ જુદાં જુદા હોય છે. તે માટેની ફરિયાદ

(૧૩)રીક્ષાવાળાઓ ઘણી વખત રાત્રે કે વહેલી સવાર ડબલ કે ત્રણ ગણું ભાડું માંગે છે અને ક્યારેક ગ્રાહકે ઉતરવાનું નક્કી કર્યું હોય તે પહેલાં જ વચ્ચે રસ્તામાં ઉતારી  દે છે તથા પૈસા આપીએ ત્યારે છુટ્ટા પૈસા નથી એમ કહી રૂપિયા બે રૂપિયા તો ક્યારેક પાંચ રૂપિયા વધારે લે છે. તો ક્યારેક રીક્ષા સાવ ખાલી જતી હોય અને ગ્રાહક તેને સવારી માટે પૂછે ત્યારે મારે બીજે જવું છે તેમ કહી રીક્ષામાં બેસાડતા નથી.વળી રીક્શાવાળાઓ મીટર રીડીંગ માટેનું ભાવપત્રક દર્શાવતા કાર્ડ રાખતા નથી અને મરજી મૂજબ ગમેતેમ ભાડું લે છે.તે  માટેની ફરિયાદ.

(૧૪)શાકભાજી વાસી, બગડેલા વેચે છે અને ગ્રાહક્ને જાતે શાકભાજી પસંદ કરવા દેતા નથી તથા વટાણાને  કલર કરી ને વેચવામાં આવે છે. પણ ગ્રાહક પાસેથી ૨ રૂપીયા વધુ લે છે.

(૧૮)રેલ્વે માં ગણીવાર બાથરૂમ માં પાણી નથી આવતું ને ગ્રાહક ને મુશ્કેલી વેઠવી પડે છે.તે અંગેની ફરિયાદ

( ૧૯)સુલભ શૌચાલયમાં પૈસા આપી ને જવા છતા ત્યાં ચોખ્ખાઇ નથી હોતી તે માટેની ફરિયાદ

 ૨૦)સોની ની દુકાનેથી દાગીના ખરીદવા ગયા હોઇએ ત્યારે  દુકાનમાંથી નીકળતા સારા ગ્રાહક પર શક કરી ને તેના પર ચોરીનો આરોપ મૂકવામાં આવે છે અને તેના સામાનની તલાશી લેવામાં આવે છે. આ માટેની ફરિયાદ.

(૨૧)નગરપાલિકામાં જન્મના દાખલા માં કશો ફેરફાર કરાવવાનો હોય તો બરાબર જવાબ અપાતા નથી અને કેટલય ધક્કા ખવડાવે છે.

(૨૨)સોની ને ત્યાં કરાવેલ દાગીનામાં સોનાનાં વજન માં અને તેના કેરેટ માં ફરક પડે છે તે અંગેની ફરિયાદ.

(૨૩)ઠંડા પીણામાં વંદો કે ઈયળ નીકળે છે. અને ઘણીવાર તેનાં પૈસા પરત કરતા નથી.આ માટેની ફરિયાદ

(૨૪)ઘર ની આજુ બાજુ સ્કૂલ  હોય અને બાળકો સ્કૂલનું બાથરૂમ-જાજરૂનો ઉપયોગ ન કરતાં  રસ્તા પર જ ગંદકી  કરે છે જેથી આજુ બાજુ રહેતા લોકો ને તકલીફ પડે છે વળી મધ્યાન ભોજન લેતા બાળકો આજુ બાજુ નાં ઘરો ના ઓટલા પર ગંદકી કરે, આ માટે સ્કૂલમાં ફરિયાદ કરતાં કોઇ પણ આ તરફ ધ્યાન અપાતું નથી

( ૨૫) ટ્રેનો માં સીનીયર સીટીઝન, વયસ્ક કે શારિરીક તકલીફવાળાને  વચલી કે ઉપર ની બર્થ આપવામાં આવે છે તથા ઘણીવાર તંદુરસ્ત,યુવાનોને નીચે ની બર્થ આપવામાં આવે છે

(૨૬)”નાઈસ” જેવી દવા બેન્ડ હોવા ચતા બજાર માં ખુલ્લે આમ વેચાય છે

( ૨૭)કેટલાક  કુરિયરવાળા ગ્રાહકે આપેલા સરનામે અગત્ય નાં કાગળો સમયસર ન પહોચાડતા  મહત્વાનાં કામ ખોરંભાય છે અને ક્યારેક ગ્રાહકને હજારો રૂપિયાનું નુકસાન થાય છે અથવા અગત્યનાં દિવસે જેતે સ્થળે અને સમયે હાજર રહી શકતા નથી.

(૨૮)એરિયલ જેવી મોટી કંપની ના  ડીટર્જન્ટ પાવડરથી કપડાનો ર્ણ્ગ ઉડી જાય કે કપડાને નુકસાન થાય છે. તે માટે ફરિયાદ કરતાં તેમણે મંગાવેલ તે  કપડા અને વાપરેલ ડીટર્જન્ટ પાવડરનું સેમ્પલ મોકલવામાં આવે   વળતર મળતું નથી અને કપડા પણ પરત મળતા નથી તે માટેની ફરિયાદ

આવાં તમામ પ્રશ્નોની ચર્ચા થઇ અને ઓચ્છવભાઇએ તેના ખૂબ સંતોષકારક ઉકેલો સૂચવ્યા. તેમણે ખાસ અનુરોધ કર્યો કે કોઇ પણ વસ્તુ ખરીદતી વખતે તેનાં બીલ લેવાની ટેવ પાડો અને બીલો તથા બસ , ટ્રેન કે અન્ય ટીકીટો,રસીદો વિગેરે સાચવી રાખો. જ્યારે તમને કોઇ ફરિયાદ હોય તો આવા બીલો,રસીદો વિગેરે  સાથે ગ્રાહક સુરક્ષામંડળ પાસે જાઓ અને યોગ્ય ન્યાય મેળવો.

સાસુ-એક બહુચર્ચિત પાત્ર

            સાસુ-વહુ

પ્રત્યેક માતાપિતાને તેમનાં સંતાનો- પછી તે દીકરો હોય કે દીકરી,  તમામ ખૂબ જ વહાલાં હોય છે. તેમ છતાં ફ્રોઇડના માનસશાસ્ત્રના અભ્યાસે “ઇલેક્ટ્રા અને એડીપોઝ” એવા બે શબ્દો આપ્યા છે, ઇલેક્ટ્રા પ્રકારમાં પિતાને પુત્રી અને પુત્રીને પિતા અત્યંત વહાલા હોય છે જ્યારે એડીપોઝ પ્રકારમાં માતાને પુત્ર અને પુત્રને માતા માટે અનહદ પ્રેમ હોય છે. એમ સૂચવાયું છે.

ભૂતકાળમાં દીકરીને સાપનો ભારો, પથરો, આફતનું પડીકું એવા વિશેષણોથી નવાજવામાં આવતી  પરંતુ વર્તમાન પરિશ્થિતિમાં સમાજમાં દીકરીને પણ દીકરા જેટલું જ મહત્વ અપાય છે. અલબત્ત, સુધરેલા સમાજમાં જ આવું જોવા મળે છે. અત્યારે દીકરી અને માતા એક બીજાના પરમ મિત્ર બની રહે છે. અને એટલે જ આપણે કેટકેટલા શબ્દો વાંચીએ છીએ.”દીકરી અટેલે વહાલ નો દરિયો , દીકરી એટલે દીકરી દીકરી એટલે મારી દોસ્ત , દીકરી એજ મારો દીકરો , દીકરી એટલે છે મારો શ્વાસ , દીકરી એટલે  મારી આશ, દીકરી એટલે દયા ની મૂર્તિ……..વિગેરે વિગેરે…”

તો પછી એજ માતા જ્યારે સાસુ બને છે ત્યારે એવું તે શું બને છે કે બધાં જ સમીકરણૉ બદલાઈ જાય છે????પોતાની પુત્રવધૂ  ઘેર આવે ત્યારે એ જ માતા સાસુ બનતાં તેના વાણી, વિચાર અને વર્તનમાં કેમ ધરખમ ફેરફાર જોવા મળે છે?????તે પોતાની પુત્રવધૂની પણ સાચા અર્થમાં માતા કેમ નથી બની શકતી???? અને સાસરે ગયેલી એ જ પુત્રી પોતાની સાસુને કેમ પોતાની સગી માતા તરીકે સ્વીકારી નથી શકતી????

તેવી જ રીતે પોતાની દીકરી પરણે ત્યારે  જમાઇ એટલે જમ, જમાઇ એટલે ગયા જનમનો લેણિયાત એમ માનવું અને તેનાથી સતત ડરતાં રહી વર્તવું, તેને વધુ પડતું માન સન્માન આપવું અને પોતાની દીકરીને તે પરેશાન ન કરે તે માટે તેને બધી જ સવલતો પૂરી પાડવી  આવું સમાજમાં જોવા મળે છે. આમ જમાઈની સાથેનાં વાણી, વર્તન,વિચાર કેમ બદલાઈ જાય છે??? તે પોતાના જમાઈને પુત્ર તરીકે કેમ નથી સ્વીકારી શકતી???? અને તે જ રીતે પોતાની માતાને અનહદ ચાહનારો જમાઇ પણ પોતાની સાસુને પોતાની સગી માની જેમ કેમ ગણી નથી શકતો???

તારીખ- ૨૯ મી માર્ચે એક બહેનને ઘેર બધા ભેગા થયા અને સમાજનાં આ જ્વલંત પ્રાણપ્રશ્ન ની ચર્ચા કરી. ગ્રુપમાંથી ચાર બહેનો (વહુની કે જમાઇની) સાસુ હોવાથી તેમના અનુભવોના આધારે બાકીની બહેનો કે જેઓ હજી સાસુ બની નથી પણ નજીકના ભવિષ્યમાં બનનાર છે તેમને તથા આ લેખ વાંચે તેમને પણ આ ચર્ચા દ્વારા યોગ્ય માર્ગદર્શન મળી રહે. વળી વધુ અનુભવી અને વિચારક વર્ગ આ વિષયમાં પોતાના વિચારો પણ દર્સ્ગાવી શકે તે હેતુથી આ ચર્ચા પ્રયોજી.

તો ચાલો આપણે તેનાં કેટલાંક મુદ્દા જોઇએ.

સાસુ વહુ ના સબંધો…
(૧)સાસુ કોઈ ની સહિયર નહીં ને માં કોઈની ડાકણ નહી…એમ માનવાને બદલે  સાસુ એ વહુ સાથે મીઠાશ ભર્યો સબંધ રાખવો જ જોઈએ.

(૨)સાસુ એ માતા જેવો પ્રેમ અપાવો જ જોઈએ.
(૩)ઘરમાં જ્યારે  વહુ આવે છે ત્યારે કુટુંબ અને સમાજ એની પાસે અનેક   અપ્રેક્ષા  રાખે  છે અને વહુપાસે ફરજ ની વાત કરવામાં આવે  છે. પરંતુ હક ને ફરજ એક સિક્કાની બે બાજુ છે. જે ફરજ બજાવે છે તેને કેટલાક હક્કો પણ મળવા જ જોઇએ.

(૪)વહુ પણ સાસુ ના નામનો હાઉ (ડર) મગજ માં ભરી રાખે છે.. વર ની માં ને પોતાની માં ન  સમજતાં  જુદી જુદી રીતે  વ્યવહાર  કરે છે.કેટલીક વહુઓ દબાઇને સાસુની જોહુકમી સહન કરે છે તો કેટલીક માથાભારે વહુઓ સાસુનું જીવવું હરામ કરી દે છે.આવા સંજોગોમાં સાસુએ મુકાદમની જેમ વર્તવાને બદલે વહુ સાથે મૈત્રી કેળવવી અને વહુથી દબાવાને બદલે પહેલેથી તેને અધિકારો આપવાની સાથેસાથે તેની ફરજો પણ પ્રેમથી સમજાવવી.

(૫)વહુ જ્યારે પોતાનાં માતાપિતા,સગાસંબંધી,મિત્રો,પોતાનું ઘર,પરિચિત વાતાવરણ છોડીને આપણા ઘરમાં આવે છે ત્યારે તેને આ ઘર,કુટુંબ, સગાસંબંધીઓ પોતાનાં જ લાગે તેવું વર્તન,વાતાવરણ ઉત્પન્ન કરવું.

(૬)વહુની ભૂલો,ઉણપ,અણઆવડત,અવગુણો ધ્યાન ન લેતાં તેનામાં રહેલી શક્તિઓ,ગુણો,આવડત પર વધુ પ્રકાશ પાડવો.

(૭)વહુનાં માતાપિતા ,સગાવહાલાની સાથે પણ યોગ્ય, આદરપૂર્ણ વ્યવહાર કરવો.

(૫)નોકરી કરતી વહુઓ પોતે ઘરમાં અર્થિક ઉપાર્જન કરે છે તેથી દાદાગીરી કરવી, ઘરનાં કામોમાં મદદ ન કરવી, બધાને ઉતરતા સમજવાને બદલે જો એમ સ્વીકારે કે સાસુ અને ઘરમાં તમામ સભ્યો પોતાને નોકરી કરવાની તક આપે છે તો પોતે પણ દરેકને ચાહવા અને શક્ય તેટલી મદદ કરવી.
માં અને દીકરો…
દીકરો મારો કુલ દીપક,દીકરો મારો દેવ નો દીધેલ,દીકરો મારો લાડકવાયો પણ એજ દીકરો જયારે જમાઈ બને છે ત્યારે સાસુને તે જમાઈ જમ જેવો લાગે છે .જમાઈ ને દહેજ માં જેટલું માંગે તેટલું આપવુ જ પડે,જમાઈ ને આ વસ્તુ ન ગમે તો આપણાથી નાં થાય, ક્યારેક પોતાનાં ઘરનાં રિવાજો,રહેણીકરણી બદલીને પણ જમાઇને રાજી રાખવો પડૅ છે.
અનુભવી તેમજ સમાજ થી પરિચિત બહેનોનો   આ અંગે નો નીચોડ..
(૧)નિખાલસ રહેવું, ઓપેન માઈન્ડ રહેવું

(૨) સમજ  કેળવવી ,મદદરૂપ થવું

(૩)આપણે તેને સપોર્ટ  આપવો પણ ગુલામી ન કરવી, તેને માથે ન ચઢાવવો

(૪)માતાએ પોતાની દીકરીને સાસરિયા સામે યુધ્ધ માટે મોકલેલ સૈનિક બનાવવાને બદલે તેને સાચી સમજ પૂરી પાડવી.પોતાની દીકરી સાસરિયાનાં અન્યાય-અત્યાચાર સહન ન કરે તે માટે માર્ગદર્શન આપવાની સાથેસાથે નવા ઘરમાં, નવા વાતાવરણમાં સુલેહપૂર્ણ જીવન જીવવાની રીત સમજાવે તે જરૂરી છે.

(૬)આ માટે દીકરીને કાંઇપણ બોલતાં કે વર્તતાં પહેલા વિચારવાની સમજ આપે

(૭)મગજ શાંત રાખવાની સલાહ આપે,

(૮)આપણે કોઈ ને બદલી સકતા નથી આપણે જ  તેમને અનુરૂપ  થઇ ને રહેવાનો પ્રયત્ન કરાવો જોઈએ તવી સમજ આપે, સંસ્કાર આપે.
નીચોડ ……………….
વર્તમાનમાં જીવો

ભૂતકાળ ને ભૂલી જવો  અને ભવિષ્ય નો વિચાર કરવો..
સામે ની વ્યક્તિ ની જગ્યા એ તમે તમારી જાત ને મૂકી ને જુવો

અપેક્ષાઓ ન રાખવી અથવા શક્ય તેટલી ઓછી રાખવી.

ઇશ્વરે આપણને આપેલી જીંદગીનો સમય અત્યંત અલ્પ છે તેમાં વિખવાદો,સંઘર્ષો સજવાને બદલે આનંદ,પ્રેમથી જીવન જીવી જવું

એક હકીકત છે ….

“લગ્ન પછીનાં થોડાં વર્ષો જો પુત્રવધૂ કે જમાઈ સાસરિયાને પ્રેમથી સાચવી લે તો તે પખી જિંદગીનાં તમામ વર્ષો તેમનાં હોય છે. એ સંજોગોમાં સાસુ સસરા પોતાના દીકરાને એમ પણ કહે છે કે વાંક તારો જ હશે- અમારી વહુમાં કાંઇ કહેવાપણું નથી. અથવા દીકરીને કહે છે કે બેટા જમાઇ જે કહે છે તે બરાબર છે. તારે જ સમજ્વું જોઇએ…..

કેન્સ્રર

 સ્તન કેન્સર

  

ગર્ભાશયનું કેન્સર

દાહોદની હોસ્પિટલમાં સેવાઓ આપતા ડો.પ્રિયંકાબહેને સ્ત્રીઓમાં  વ્યાપક બનતા જતા સ્તન કેન્સર અને ગર્ભાશયના કેન્સર વિષે ખૂબ રસપ્રદ અને માહિતીસભર વ્યાખ્યાન આપ્યું. તેમના વ્યાખાનને અંતે બધી બહેનોએ તે  વિષે તેમની સાથે ચર્ચા પણ કરી.

ડો.પ્રિયંકાબહેનનાં વ્યાખ્યાન પછી ગ્રુપની એક બહેને વધુ વિગતવાર અભ્યાસ કરી સ્તન કેન્સર અને ગર્ભાશયના કેન્સરની ખૂબ જ વિસ્તારથી માહિતી આપી જે આ પછીના પૄષ્ઠોમાં વાંચી શકાશે.

 

ધાર્મિક પરંપરાઓ-૨

આપણે કેમ માતા-પિતા, વડીલો,શિક્ષક(ગુરુજનો),પૂજનીય વ્યક્તિઓને પગે લાગીએ છીએ અને ચરણસ્પર્શ કરીએ છીએ??

ભારતમાં પરંપરા  છે કે જ્યારે પણ કોઇ વ્યક્તિ પોતાના માતા-પિતા, વડીલો, મોટેરાઓ, શિક્ષકો(ગુરુજનો) કે આદરણીય-પૂજનીય વ્યક્તિને મળે છે ત્યારે પગે લાગે છે. આ વખતે તે વ્યક્તિનાં ચરણસ્પર્શ કરાય છે અને ચરણ રજ માથે ચઢાવાય છે.તેના બદલામાં સામેની વ્યક્તિ આપણા માથા પર હાથ મૂકી આશિષ આપે છે. નવા વર્ષે, જન્મદિન પર, લગ્નતિથિ પર, નવું કામ શરૂ કરીએ ત્યારે, મકાન,દુકાન કે ફેક્ટરીના ઉદઘાટન પ્રસંગે કે અન્ય શુભ કાર્યો કરીએ ત્યારે કરવામાં આવે છે. કેટલાક લોકો તેને અભિવાદન પણ કહે છે.તના દ્વારા વ્યક્તિની પોતાની, તેના કુટુંબની, સમાજની ઓળખ મળે છે.

તેનાં દ્વારા વ્યક્તિની ઉંમર, પરિપક્વતા, પ્રામાણીકતા, સત્કાર્ય(સદાચાર),દિવ્યતાને માન અપાય છે. તે હંમેશાં ચઢતા ક્રમમાં જ હોય છે. એટલે કે નાની ઉં મરની વ્યક્તિ પગે લાગી મોટી ઉંમરની વ્યક્તિનાં આશિષ મેળવે છે….આપણા માટે તેમણે જે બ્લિદાન આપ્યું હોય તેનો અને આપણા માટેના ,તેમના નિસ્વાર્થ પ્રેમનો આદર કરીએ છીએ.આ પરંપરા  આપણા કૌટુંબિક સંબંધોને વધુ મજબૂત બનાવે છે. સમગ્ર જગતમાં આપણી આ પરંપરા ઉદાહરણીય બની રહી છે અને તે વિદેશી લોકોમાં ક્યારેક ઈર્ષ્યા પણ જગાવે છે. આ પરંપરા આપણા દેશની તાકાત છે. તેનાં કારણે જ આપણું મસ્તક ઊંચું રહે છે.

ભારતમાં ચરણસ્પર્શના બદલામાં પ્રાપ્ત થતી શુભેચ્છાઓ(સંકલ્પ) અને આશિર્વાદનું મૂલ્ય આંકી ન શકાય તેવું હોય છે. હ્રદયનાં સાચી ભાવનાથી કરાયેલા ચરણ સ્પર્શ અદભૂત તરંગો ઉત્પન્ન કરે છે અને આ હકારાત્મક સ્પંદનોના બદલામાં આપણને  હંમેશાં હ્રદયનાં ઉંડાણમાંથી નીકળેલા આશિર્વાદ મળે છે.તે પણ સાચા હ્રદયનાં આશિષ હોઇ તેમાં પણ ઇશ્વરની કૃપા ભળે છે અને  તે ફળે છે પણ ખરા જ. જ્યારે આપણને આશિષ આપવા આપણા માથે હાથ મૂકાય છે ત્યારે તેમાંથી સ્રવતો પ્રેમ આપણે અનુભવી શકીએ છીએ અને તે હથેળીમાંથી નીકળતી ઉર્જા આપણા મસ્તક વાટે આખા શરીરના એકે એકે અણુમાં વ્યાપી જાય છે.

માન આપવાની વિવિધ રીતો નીચે મુજબ છે

(૧)પ્રત્યુત્થાન- કોઈ વ્યક્તિને માન આપવા માટે આપણે બેઠા હોઇએ તો ઉભા થઇ જવું

(૨)નમસ્કાર-બે હાથની હથેળી ભેગી કરી (જોડી),છાતી(હ્રદય પાસે) રાખવા.અને વંદન કરવા. જેને આપણે નમન, નમસ્તે કે નમસ્કાર કહીએ છીએ.

(૩)સાષ્ટાંગ પ્રણામ- વ્યક્તિની સામે, જ્મીન પર ઉંધ સૂઇ જવું અને ચરણરજ લઈ, વંદન કરવું

(૪)ઉપસંગ્રહણ-વાંકા વળી વડીલોનાં પગને સ્પર્શ કરવો.

(૫)પ્રતિઅભિવાદન- કોઇ આપણને નમસ્કાર કરે ત્યારે સામા આપણે પણ નમસ્કાર કરવા.

આ પરંપરા યુગોથી ભારતમાં ચાલતી આવે છે. રાજા હોય કે રંક, બધા જ તેને અનુસરે છે. મોટો ચક્રવર્તી રાજા હોય તો પણ દુરુજનો,સાધુસંતોને આ જ રીતે માન આપતા તે આપણા ઇતિહાસમાં વાંચવામળે છે. જેમકે રામાયણ અને મહભારતનાં કેટલાય પ્રસંગોમાં આ વાંચવા મળે છે.